We willen lachen, we hebben humor nodig

Deze week was de media vol van het overlijden van Johnny Kraaijkamp, en terecht. Want dit soort humor wordt niet meer gemaakt, daar mag je best even bij stilstaan.

Als je de Nederlandse grappen van vandaag hoort zakt je broek toch af. Hoe heet die jongen? Een Antilliaan geloof ik, sinds kort met zijn eigen show. Dat bedoel ik, ik weet zijn naam niet eens.

Het valt toch allemaal in het niet bij de prestaties van volkskomieken als Kraaijkamp, van ‘t Hek, Finkers, Toon Hermans en van Duin. Je kan van hen vinden wat je wilt, zij kregen wel mooi half Nederland aan het lachen en dat decennia lang. Dat kunnen die jongens van nu toch niet meer waarmaken, of wel?

Kijk eens even door je marketingbril; qua bereik, zichtbaarheid en marktpenetratie waren Kraaijkamp en al die anderen stuk-voor-stuk A-artiesten en dat jarenlang. Natuurlijk, er staan ook nu geweldige artiesten op het podium die elk hun eigen niche bedienen. Ronald Goedemondt maakt zijn publiek gek met zijn drukke humor en Theo Maassen shockeert met zijn confronterende en harde grappen, maar daar houdt het voor mij alweer een beetje op. Goede grappenmakers zijn zeldzaam en de aanwas van nieuwe is dun gezaaid.

Natuurlijk moet je met je tijd mee, verandert de actualiteit en daarmee de grappen. Maar de aard van het beestje blijft hetzelfde: we willen lachen, we hebben humor nodig, goede humor.