En dan een boodschap die duidelijk de ‘mobiele sleur’ doorbreekt, een confronterende schreeuw om hulp door Cordaid. Het gaat natuurlijk om de hoorn van Afrika. In de printadvertentie een virtueel ogende button met de tekst ‘Geef nu’.

Los van het feit dat een button in print er vreemd uitziet, zegt het wel wat over het groeiende belang van internet en meer nog over mobiele communicatie. Als zelfs al printadvertenties buttons bevatten. Meteen maak ik een bruggetje: Meer dan 60% van alle Nederlanders heeft inmiddels een smartphone las ik laatst ergens. Hoe lang zou het nog duren voordat wij vanuit de trein of bus zo’n button virtueel kunnen aanklikken en in een handomdraai 5 euro overmaken op Giro 555? Inderdaad, vast niet lang meer.

Nu de eurocrisis hoogtij viert en de dollar wankelt fungeert goud als reddingsboei in de woelige financiële wereld. Hotels stromen vol met kopers en verkopers, het aloude principe van vraag en aanbod. Mensen struinen zolders af, schudden oude zakken leeg en kijken in stoffige lades, allemaal op zoek naar goud. Want de goudprijs is hoger dan ooit.

Trouwringen van versleten huwelijken, het kettinkje van oma die er niet meer is, gouden medailles van vervlogen sportprestaties, een oude gouden tand. En dat alles voor die paar tientjes, het is eigenlijk te triest voor woorden. En de goudhandelaren maar lachen. Iedereen ziet gouden bergen. Goud blijkt een stabiele factor in financieel ‘onzekere’ tijden.

Wil je zelf op ‘goldrush’? Bedenk dan hoe graag ‘de handelaren’ je goud willen hebben, de vraag is enorm. Hou dat in je achterhoofd als je aan de onderhandeltafel zit.

Hier om de hoek waren ze laatst aan het werk aan de kabel. Echt gehoord: “Mahmouz luister, hier ben ik in mijn vrije tijd, thuis ben ik op het werk.” Dat is veelzeggend, de mannen zijn dus liever aan het werk dan thuis. En dan: “Lekker spelen elke dag.” Het ene na het andere feestnummer klinkt op straat. Het lijkt er op dat de mannen er echt schik in hebben. Of hebben ze de pret juist nodig om een zware dag vol te houden?

Die eenvoudige (werk)humor, ik moet toegeven, het werkt aanstekelijk. Het appelleert aan onze primaire ik, we begrijpen het allemaal, vinden het allemaal leuk. Denk in dit verband eens aan het succes van zanger Rinus. Het is een uiting van levensvreugde waar je het liefst in meegaat, toch? Geen moeilijk gedoe, geen ingewikkelde stellingen, gewoon even ongecompliceerd lachen, het liefst met de onderbuik en niet met het hoofd. Geen grappen waar je eerst drie tellen over na moet denken.

Ik kan je verzekeren dat er ook bij jou een lach op je gezicht verschijnt wanneer je voor de zoveelste keer “De pizzaahut, de pizzaahut … de pizzaahut” hoort. Daar kun je toch niet omheen, dat komt aan. “Oprolluuh!”

Alles buiten de Randstad en boven Utrecht is natuurlijk Noord met een hoofdletter N. Sommigen komen überhaupt nooit boven de lijn Amsterdam-Almere-Apeldoorn.

Boven Almere is het ook echt stil. Maar is dat erg? Is het niet heerlijk om vanuit de stad de leegte tegemoet te rijden? Eenmaal aangekomen in Friesland (Sneek in mijn geval) treft de natuur je recht in het hart. Als je er voor open staat zul je het heerlijk vinden, die rust en ruimte. Alsof je even in het buitenland bent.

Mocht je de leegte toch niet goed trekken dan kun je er altijd nog af bij Lelystad -Noord, volg de borden Batavia stad. 7 dagen per week geopend.

Als je de Nederlandse grappen van vandaag hoort zakt je broek toch af. Hoe heet die jongen? Een Antilliaan geloof ik, sinds kort met zijn eigen show. Dat bedoel ik, ik weet zijn naam niet eens.

Het valt toch allemaal in het niet bij de prestaties van volkskomieken als Kraaijkamp, van ‘t Hek, Finkers, Toon Hermans en van Duin. Je kan van hen vinden wat je wilt, zij kregen wel mooi half Nederland aan het lachen en dat decennia lang. Dat kunnen die jongens van nu toch niet meer waarmaken, of wel?

Kijk eens even door je marketingbril; qua bereik, zichtbaarheid en marktpenetratie waren Kraaijkamp en al die anderen stuk-voor-stuk A-artiesten en dat jarenlang. Natuurlijk, er staan ook nu geweldige artiesten op het podium die elk hun eigen niche bedienen. Ronald Goedemondt maakt zijn publiek gek met zijn drukke humor en Theo Maassen shockeert met zijn confronterende en harde grappen, maar daar houdt het voor mij alweer een beetje op. Goede grappenmakers zijn zeldzaam en de aanwas van nieuwe is dun gezaaid.

Natuurlijk moet je met je tijd mee, verandert de actualiteit en daarmee de grappen. Maar de aard van het beestje blijft hetzelfde: we willen lachen, we hebben humor nodig, goede humor.

Want oh wat zijn ze slim. Zo slim dat ze meerdere malen per dag bijna-doodervaringen op hun conto schrijven. Spannend is het wel, net niet worden aangereden door een trucker* omdat je smartphone om onmiddellijke aandacht vraagt. Geen oog meer hebben voor alles wat er om je heen gebeurt. Niet zelden levensgevaarlijk.

Ik kan me daar zo over opwinden. Het is mij deze week al een aantal keer overkomen. “Oh, sorry. Twitter hè.” Ze zijn er zo in bedreven, je zou haast denken dat ze er voor betaald krijgen. En dan heb je ook nog het scenario van een feestje waar iedereen zit te twitteren. ‘Blijf dan lekker thuis als je (in reallife) niets te melden hebt’ denk ik dan, en ik ben niet de enige. Het voordeel van al die mensen met hun smartphone is wel dat ze in de trein en bus stil zijn, eindelijk stil zijn, niet hardop zitten te bellen. Maar dat is dan ook het enige.

En wat denk je dat het laatste nieuws is dat ik lees: ‘Agenten krijgen smartphone voor op straat.’ Dat belooft wat.

* Mocht je nou toch een keer worden aangereden, dan is er altijd nog deze handige app waarmee je al je dierbaren snel en eenvoudig kunt laten weten dat het allemaal wel meevalt (of niet): http://imokapp.appspot.com/

Het ene na het andere opzichtige jacht probeert je aandacht te stelen, al is het maar voor een vluchtige seconde. Boten met originele namen (Viscus), foute namen (Chulo), zonder inspiratie (Happy Time) of gewoon kak (Hendrik van Zuylen). Niet zelden vergezeld door de herkenbare Burberry-kleuren.

Je ziet ze in alle soorten en maten voorbij dobberen; sloepjes, jachten, zeil- en motorboten. En zoals het hoort, op de kont een rood-wit-blauw gestreepte vlag, die af en toe halfnat in het water hangt.

Er zitten joekels van boten tussen. Soms zelfs zo groot dat ze vast komen te zitten in één van de vele verraderlijke bochtjes van de Utrechtse gracht. “Die bij de bibliotheek is een beruchte.” Want dat de boten groter en groter worden is geen geheim, alleen vervelend voor sommigen dat de waterwegen niet meegroeien. Maar eerlijk is eerlijk, wat moet het heerlijk zijn om als kapitein je eigen schip door de Utrechtse grachten te navigeren, met of zonder angstzweet. Je voelt je even baas.

p.s. Met de foto heb ik wat gesmokkeld. Deze heb ik niet in Utrecht, maar op vakantie in Saint Tropez gemaakt.

Precies dat gevoel bekroop mij bij het zien van deze gevelreclame. Een knoeperd van een taalfout. Zie jij hem? Dacht ik al, hij is moeilijk te missen.

Je moet deze tekst echt twee keer lezen en dan nog is het niets meer dan een Babylonische spraakverwarring. Navraag leert mij dat dit een fout is van de drukker. “Helaas was het al gedrukt”. De vraag is of je de drukker hier de zwartepiet moet toespelen?

‘Is er dan niemand geweest die deze tekst heeft afgekeurd?’ vraag ik me hardop af. Iemand heeft ontzettend zitten dutten, of is de Nederlandse taal niet vaardig. Al met al, niet best. Foutje. Bedankt hè.

Mijn bloedeigen broeder liet mij dus behoorlijk in de steek. Ik op zoek naar een andere printer. Marktplaats? Mwah, een printer koop ik toch liever nieuw. Al die technologie, die je niet begrijpt. Je wilt ook niet teveel tijd besteden aan het vinden van een printer, tenminste, ik niet. Geen dagen zoeken naar een geschikt apparaat, vergelijkingssites, wie heeft er gelijk? Wat klopt? Reviews scannen, informatie opnemen tot je een ons weegt en het dan eigenlijk nog niet weten. Nee.

Wat doe je dan? Juist, je stapt op de fiets en maakt eens een rondje door de wijk. Op zoek naar ‘iets met computers’. En gevonden hoor: Jamal Computers, ‘veelbelovende naam’. Computers, Hardware en Reparatie. Allemaal met hoofdletters, dus dat zit wel snor. “Oh, een Brother. Printkoppen ingedroogd zeker?” Uhh ja, bekend probleem, blijkbaar. “Niks meer aan te doen meneer. Het spijt me.”

Veel spullen die hier uit de schappen puilen gaan nog geen jaar mee en dan kun je ze alweer weggooien, een soort H&M. Voornamelijk plastic en ander goedkoop slecht-voor-t-milieu spul. Maar daar slaapt de gewone Action-klant niet minder door, in tegendeel, zij vinden het geweldig, want “alles is hier zo lekker goedkoop”. Knap dat je als winkelconcept met dit soort spullen zo’n enorme omzet weet te realiseren, het zijn voornamelijk restpartijen schat ik. En alles moet weg. Mensen staan er, of je het gelooft of niet, voor in de rij. Want iedereen hier wil het laatste (en goedkoopste) opblaaszwembad, 5-pak shampoo of multomap.

Ik was er van overtuigd dat Action Duits moest zijn, een broertje van Aldi. Mis. Wat blijkt? Action is een oer-Hollands product, dat had je niet gedacht hè? Action startte in 1993 als een klein winkeltje in Enkuizen, kun je het voorstellen? Nu is het een keten met meer dan 250 vestigingen in Nederland, België en Duitsland. Action, je blijft me verbazen.